دکتر نازنین فرهادی باور دارد سوگ مسیر خطی ندارد. او فضایی می‌سازد که در آن غم، خشم، گناه و حتی تسکین موقت بتوانند بدون شرم حضور داشته باشند.

کار او کمک می‌کند فقدان در روایت زندگی جا بگیرد؛ نه اینکه نادیده گرفته شود یا فرد را برای همیشه متوقف کند.